Uzun zamandır depresiftim. Sen öyle birşeysin ki, senden öncesini özlettiğin gibi senden öncesini de unutturdun resmen. Neye dertleniyorum inan hatırlamıyorum. Tek hatırladığım şey koca bir zihinsel hengamenin içindeydim. Sabah akşam kafamda deli düşünceler, olmak istediğim ve mevcut halimle ile ilgili çelişkiler, sayısız planlar, to-do listler, hızla akıp giden zaman, anksiyete, anda kalamama, elde titreme, niteliksiz uyku.

Şimdi bir teneffüs oldun bana. Ama tüm bu teneffüsü sana atfetmiyorum. Çünkü sen şerefsiz haysiyetsiz yersiz yurtsuz bir virüssün. Doğa diyelim buna. Doğanın oyunu diyelim ya da.

Şimdi bu teneffüs ile birlikte, bir silkenip kendime geleceğim. Bir de bunun sonrası var. Mevcut durumu değiştirmek zorundayım. Buna mecburum. Yeni düzende bu şekilde ayakta kalamam.

Üzerime düşeni yapacağım ve sen beni öldürmeden ben eski beni öldüreceğim.

Sen zaten beni öldüremezsin.